In het Limburgse Weert zijn ze supertrots op Antje van de Statie, dialect voor Antje van het station. Zij zette de Weerter vlaai op de kaart in Nederland. Niet de speciale receptuur, maar de wijze waarop Antje met haar vlaaitjes langs de rand van het perron liep en de vlaaitjes op een keurig papieren servetje wist aan te bieden, maakte de vlaai wereldberoemd. In 1986 – vijftig jaar na haar dood – werd bij het station zelfs een standbeeld voor haar opgericht.
In de stationsrestauratie in Weert werkte begin 20e eeuw ene Maria Hubertina Hendrix, Antje van de Statie. Zij verkocht op het station geurige vlaaitjes aan de passerende treinreizigers onder luide uitroep van de aanbeveling: Echte Weerter Vlaai! Van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds elf uur als de laatste trein binnenkwam, was Antje bedrijvig bezig op het station. Dat ‘Antje van de Statie’ tot de verbeelding sprak, blijkt ook wel uit de vele gedichten die reizigers over haar hebben gemaakt.
Op het papieren servetje dat Antje bij de vlaaitjes leverde, schreef trouwe klant Henri T. Sas het volgende gedicht dat in 1925 in het Kanton Weert werd afgedrukt:
Aan Antje.
Zeg Antje
op ′t randje
van ′t Weertse perron
Als ′k jou langs den trein daar zie schuiven.
In je propere bloes,
met je lollige smoes
Ja, dan moet ik mezelf wel fuiven
Op vlaaitjes van kersen
van pruimen of rijst,
van goud-glanzend′abrikozen.
Jij reikt die zo kwiek
aan ′t reizend publiek
en je krijgt er geen tijd om te blozen
Zeg Antje
op′t randje
van ′t Weerter perron
M′n maag die begint jou te kennen
Hij wil niet voorbij
zonder vlaai-lekkernij
hij is aan jouw babbel gaan wennen
Jij legt dat zoo netjes
op chique servetjes
Je geeft er nog wel es crediet.
En is er de trein in Roermond of Maastricht
dan valt er ′t servetje nog in ′t gezicht.
Dan wensch je nog:”Bon appetit”.
Gerelateerde artikelen:
