Als je (nog) geen last hebt van de crisis, dan krijg je het bijna wel door alles wat je aangepraat wordt. Kommer en kwel is ons voorland, als we alle commercials van bijvoorbeeld banken en interviews op radio en tv mogen geloven. Als een collectief doemdenken. Ik wil het ook niet bagatelliseren, en als je baan in het geding komt wordt het natuurlijk echt lastig. Maar ik zie het ook als het eens stevig opschudden van de wereldeconomie waarin het altijd maar om meer en nóg meer gaat. En hoeveel kan je aan in een leven. Hoeveel spullen heb je nodig om echt gelukkig te zijn? Mijn zwarte laklaarzen van vorig jaar kunnen echt nog wel mee dit jaar en volgend jaar heus ook nog wel. En het heeft iets droevigs als je in de opruiming door de Kalverstraat loopt en je ziet in de winkels bomvol kleding (speciaal gemaakt en ingekocht voor de opruiming) kleren op de grond liggen, waar mensen overheen lopen, alles door elkaar, paskamers gesloten omdat mensen anders met 30 dingen een uur in zo’n hokje blijven. Dan denk ik echt: kan het niet wat minder en daardoor misschien leuker?
Maar goed, ik ben van het eten. We gaan minder op wintersport, de restaurants daarentegen zitten vol voor de komende maand en het ziet er naar uit dat we flink gaan koken thuis.
Ik las in de krant dat op het lijstje van goede voornemens voor 2009 het leuk hebben met elkaar op nummer 1 staat. Daar is samen lekker eten het ultieme voorbeeld van (afslanken en meer sporten zijn gedaald op de ladder!).
Het lekkerste is misschien nog wel de magerste prijs, schreef Albert Heijn in een Allerhande. Zo irritant! Het lekkerste voor mij is dat dat mooi, mager en mals goed smaakt. En prettig dat het aardig is geprijsd. Het ligt voor de hand dat alle supermarkten nu helemáál alleen nog maar voor prijs gaan. Terwijl lekker en gezond eten niet altijd met prijs te maken heeft, maar meer met hoe je zorgvuldig en betaalbaar inkoopt. Dat wat je nodig hebt om gelukkig te zijn. Het zou geweldig zijn als er een supermarkt is die met een gezond portie optimisme het leuker kan maken dan de prijs alleen.
Ik ben meer van de Aldi uitspraak: ‘crisis of geen crisis, we gaan eerst lekker eten!’
Maar goed, ik ben van het eten. We gaan minder op wintersport, de restaurants daarentegen zitten vol voor de komende maand en het ziet er naar uit dat we flink gaan koken thuis.
Ik las in de krant dat op het lijstje van goede voornemens voor 2009 het leuk hebben met elkaar op nummer 1 staat. Daar is samen lekker eten het ultieme voorbeeld van (afslanken en meer sporten zijn gedaald op de ladder!).
Het lekkerste is misschien nog wel de magerste prijs, schreef Albert Heijn in een Allerhande. Zo irritant! Het lekkerste voor mij is dat dat mooi, mager en mals goed smaakt. En prettig dat het aardig is geprijsd. Het ligt voor de hand dat alle supermarkten nu helemáál alleen nog maar voor prijs gaan. Terwijl lekker en gezond eten niet altijd met prijs te maken heeft, maar meer met hoe je zorgvuldig en betaalbaar inkoopt. Dat wat je nodig hebt om gelukkig te zijn. Het zou geweldig zijn als er een supermarkt is die met een gezond portie optimisme het leuker kan maken dan de prijs alleen.
Ik ben meer van de Aldi uitspraak: ‘crisis of geen crisis, we gaan eerst lekker eten!’
3 reacties
Ik ben het absoluut met je eens. Ik denk dat de wereld een stuk leuker wordt als wij met zijn allen eens minder materialistisch worden. Wat is er nu leuker dan een zelfgemaakt cadeautje (knutsel, handwerk of kook) te geven en gezellig met elkaar te tafelen en onder het genot van wat lekkers een avond spelletjes te spelen.
Crisistijd hoeft geen crisis te betekenen. Denk eerder dat het mooie dingen oplevert. Wellicht weer wat meer saamhorigheid en dan hopelijk een die zich langer uitstrekt dan alleen de decemberfeestdagen.
Toch wel een vraag, minder voor meer, meer voor minder? Kortgeleden stond er een stuk in voor behoud van speciaalzaken, waar je duurder uit bent. En uit eten is lang niet voor iedereen weg gelegd. Zelf hebben jullie best dure producten.
Voorzichtigheid blijft geboden en dat geldt ook voor eten hoor, niet alleen voor kleding en dergelijke.
En sommige dingen zijn goedkoper (en net zo goed) bij de supermarkt.
U geeft graag eetcadeautjes en bent van het eten. Anderen houden meer van laarzen en zo. Ieder zijn ding toch.
Ja voor velen onder ons valt de wintersport weg, en van minder materialistisch worden we allemaal beter. Maar toch is de realiteit harder. Niet enkel wanneer er een baan wordt verloren. Ook ik ben van en voor het lekkere eten, maar al jaren met de knip op de portemonnee, meer is er gewoon nooit geweest. Dat stimuleerde de creativiteit, en ik leerde Koken. Toch sta ik niet aan de onderkant. Eerder modaal, als er dan toch een plaats moet gegeven. Tegenwoordig sta ik gefrustreerd in de keuken, want van zuinigheid valt er geen lol meer aan te beleven. Ik wil zo graag maar ik kan niet meer. En toch zijn wij niet arm. Dat is de realiteit van de crisis. Niet de wintersport die wegvalt. Als wij het al niet meer kunnen, dan lig ik wakker voor alle anderen die nog veel minder hebben dan ik. Dan wordt de culinaria een zaak van de weinigen die bevoorrecht zijn boven een ander.